چهارشنبه آفريد و جنبندگان را در روز پنج شنبه در خاك پراكنده نمود و حضرت آدم - عليه‌السّلام - را در آخر مخلوقات ، بعد از عصر روز جمعه در آخرين ساعت و لحظه از ساعت‌ها و لحظات بين عصر تا شب ، خلق نمود . پيامد سخت حذف اوقات در غير رضاى الهى سرزنش آنان كه در اين هفت روز و يا هفده روز حقوق الهى را به جا نمىآورند و يا عملى را كه موجب تقرّب آنان و خشنودى حضرت حق سبحانه را در پى داشته باشد ، انجام نمىدهند : « وَيْلٌ لِمَنْ أَمْضاهُنَّ بِغَيْرِ حَقٍّ لَكَ يا مَوْلاهُ ! قَضاكَ وَ لا بِقُرْبٍ إِلَيْكَ أَرْضاكَ ! » با تعبير بسيار توبيخ‌آميز « وَيْلٌ » اشاره به خسران و زيانى است كه از لحاظ عمل به تكاليف ظاهرى و باطنى ، دامن‌گير دو دسته‌ى ياد شده است و خوانندگان را توجه مىدهد كه ايّام خود را چگونه بايد بگذرانند ، بلكه از لحظات عمر خود چگونه ، استفاده نمايند . اين فراز ، به طور اجمال بهره‌مندى بيش از حدّ از زندگى عالم بشريت را عامل استفاده نادرست از لحظات عمر مىداند . چنان كه جمله‌هاى ذيل دعا نيز به اين امر اشاره دارند : « وَ أَنَا أَحَدُ أَهْلِ الْوَيْلِ ، صَدَّتْنِى عَنْكَ بِطْنَةُ الْمَآكِلِ وَ الْمَشارِبِ ، وَ غَرَّنِى بِكَ أَمْرُ المَسارِبِ وَ سَعَةُ الْمَذاهِبِ ، وَ اجْتَذَبَتْنِى إِلى لَذّاتِها سِنَتِى ، وَ رَكِبْتُ الْوَطِيئَةَ اللَّذِيذَةَ مِنْ غَفْلَتِى . » « 1 » و من يكى از اهل « ويل » هستم ، پرى شكمم از خوردنىها و نوشيدنىها ، مرا از تو باز داشته و امر [ پيچيدگى فراوانى ] وسعت راه‌ها و روش‌ها ، مرا بر تو گستاخ نموده و غفلت ، مرا به سوى لذّت‌هاى آن كشانده و از روى غفلت بر مركب راهوار و لذّت بخش سوار شده‌ام .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 159 .